Skuteczność leczenia operacyjnego

[Głosów:0    Średnia:0/5]

Wybór właściwej metody leczenia operacyjnego zależy od istniejących warunków anatomicznych, jak: wielkość ubytku nerwu, rozległość zbliznowaceń i zwłóknień, umiejscowienie uszkodzenia i zaburzeń unaczynienia, wiek chorego; są to czynniki niezależne od chirurga. Drugą grupą są czynniki zależne od operatora, jak: doświadczenie operacyjne, zręczność techniczna, jakość wyposażenia i instrumentów. Próbując więc przedstawić czytelnikowi porównawczo stopień restytucji czynności nerwu w zależności od wybranej metody leczenia, czynimy to zakładając, że ustalenia wskazań dokonano przy istnieniu optymalnych warunków w obu ich grupach. Najwyższy stopień restytucji czynności uzyskuje się po bezpośrednim szwie nerwu. Sprawą otwartej dyskusji jest porównywanie, wyników szwu pierwotnego nerwu i wczesnego wtórnego. Prawdopodobnie w rękach doświadczonego lekarza lepszą restytucję zapewnia szew wczesny. Obiema tymi metodami leczenia uzyskać można u młodych pacjentów nieomal pełną restytucję czynności nerwu. Nieco niższy szczebel w drabinie restytucji czynności zajmuje szew wtórny późny. Ocenę skuteczności tego typu szwu przeprowadzono w Klinice Chirurgii Ręki w Poznaniu na podstawie 120 chorych z uszkodzeniami 132 nerwów pośrodkowych i łokciowych łącznie, przy czym zespolenia nerwów dokonywano przeciętnie w 8 miesięcy po urazie. W wyniku tych badań stwierdzono, że restytucja czynności sięgała ok. 85%, tzn, w zakresie czucia nie stwierdzano powrotu stereognozji, a u części chorych pojawiła się rozdzielczość czucia i orientacja. Restytucja ruchowa powyżej siły 3° obecna było u ok, 75% badanych.

  Złość piękności szkodzi

Bądź pierwszy, który skomentuje ten wpis

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany.


*