Mini-pigułki antykoncepcyjne Micronor

Mini-pigułki antykoncepcyjne Micronor są godną uwagi alternatywa dla dwuskładnikowych tabletek antykoncepcyjnych, w których zazwyczaj znajduje powodujący szereg skutków ubocznych syntetyczny estrogen.
Składnikiem aktywnym mini-tabletek antykoncepcyjnych Micronor jest noretysteron, syntetyczny odpowiednik progesteronu, który skutecznie zapobiega niepożądanej ciąży.

  • mini-pigułka Micronor to wygodna i skuteczna forma hormonalnej antykoncepcji
  • Micronor może być przyjmowany przez kobiety, które przekroczyły 35 rok życia lub karmią piersią
  • składnikiem aktywnym leku jest noretysteron
  • mini-pigułki antykoncepcyjne Micronor dostępne są w dawkach po 35 mg

Jakie są zalety stosowania mini-pigułek antykoncepcyjnych Micronor?

Tabletki Brevionor stosowane są przede wszystkim jako środek chroniący przed nieplanowaną ciążą, ale lekarze bardzo często przepisują ten preparat kobietom uskarżającym się z powodu nieregularnych lub wyjątkowo bolesnych miesiączek. Zawarte w pigułce syntetyczne hormony noretysteron oraz etynyloestradiol wykazują znacznie silniejsze działanie aniżeli stosowane zazwyczaj odpowiedniki żeńskich hormonów płciowych, dlatego ta jednoskładnikowa tabletka nie ustępuje w niczym popularnym pigułkom dwuskładnikowym. Ponadto hormony znajdujące się w pigułce charakteryzują się bardzo dobrym wchłanianiem z przewodu pokarmowego, co znacząco zmniejsza ryzyko wystąpienia efektów ubocznych.

Na czym polega działanie mini-pigułek antykoncepcyjnych Micronor?

Najodpowiedniejszym momentem, by zacząć hormonalną kurację antykoncepcyjną z zastosowaniem mini-pigułek Micronor jest pierwszy dzień miesiączki, ponieważ wówczas poziom hormonów jest na tyle wysoki, że przyjęcie pierwszej tabletki daje wysoki poziom antykoncepcji już od pierwszego dnia stosowania. Stosowanie tabletek Micronor pozwala na uniknięcie zajścia w ciążę na dwa sposoby. Po pierwsze zawarty w tabletkach progestagen sprawia, że organizm otrzymuje sygnał o zaistnieniu owulacji, w związku z tym proces jajeczkowania ulega zatrzymaniu. Po wtóre Micronor nie dopuszcza do ukrwienia i wzmocnienia błony śluzowej macicy, co w przypadku zapłodnienia jest warunkiem niezbędnym do tego, aby zapłodnione jajeczko zostało zaimplementowane. Brak odpowiednich do zagnieżdżenia jajeczka warunków sprawia, że ciąża nie rozwinie się nawet w przypadku, gdyby doszło do zapłodnienia. Zawarty w tabletkach Micronor progestagen zagęszcza także śluz w szyjce macicy, stwarzając dodatkową barierę dla plemników.

Kto może przyjmować mini-pigułki antykoncepcyjne Micronor?

Jednoskładnikowe tabletki antykoncepcyjne Micronor przeznaczone są dla kobiet, które osiągnęły pełnoletniość. Tabletki nie powinny być przyjmowane przez kobiety, w których rodzinie zdarzały się przypadki chorób nowotworowych oraz kobiety, które cierpią z powodu chorób wątroby, migren lub krwawień z pochwy o nieustalonych przyczynach. Mini-pigułek nie powinny także stosować kobiety, które są w ciąży lub istnieje prawdopodobieństwo ciąży.
Ponieważ przyjmowanie syntetycznych hormonów płciowych jest zawsze obarczone pewnym ryzykiem, dlatego wypełniając formularz konsultacji prosimy o wyczerpującą ilość informacji na temat aktualnego stanu zdrowia oraz wszelkich ewentualnych przeciwwskazań oraz przyjmowanych leków wpływających na stan zdrowia.

W jaki sposób należy przyjmować mini-pigułkę antykoncepcyjną Micronor?
W odróżnieniu do dwuskładnikowych tabletek antykoncepcyjnych mini-pigułki Micronor (lub Noriday w zależności od producenta) należy przyjmować przez cały 28-dniowy czas cyklu. Tabletki Micronor oferowane są w poręcznym opakowaniu z kalendarzykiem, co pozwala łatwo ustalić, czy tabletka została danego dnia przyjęta. Mini-pigułki są formą antykoncepcji przeznaczoną przede wszystkim dla zdyscyplinowanych kobiet, ponieważ tabletki należy przyjmować o stałych porach a pominięcie jednej tabletki znacząco obniża poziom zabezpieczenia przed niechcianą ciążą.

Czy mini-pigułki antykoncepcyjne Micronor powodują skutki uboczne?

Jak większość hormonalnych tabletek antykoncepcyjnych zawierających syntetyczne hormony żeńskie, także mini-pigułki Micronor mogą spowodować u niektórych kobiet pewne skutki uboczne. Prawdopodobieństwo wystąpienia skutków ubocznych zależy przede wszystkim od stopnia tolerancji na aktywny składnik tabletek. U niektórych kobiet przyjmujących Micronor objawy uboczne pojawiają się w początkowej fazie przyjmowania, ale wraz ze wzrostem tolerancji na syntetyczny progestagen te początkowe efekty uboczne powinny ustąpić. Jeśli skutki uboczne związane z przyjmowaniem mini-pigułek Micronor nie ustąpią lub pojawią się jakiekolwiek niepokojące objawy, należy niezwłocznie zgłosić się do lekarza, który podejmie decyzję czy stosowanie mini-pigułek Micronor jest bezpieczne.
Do najczęściej zgłaszanych efektów ubocznych związanych z przyjmowaniem mini-pigułek Micronor należą:

  • zmiany w częstotliwości krwawienia miesiączkowego lub zatrzymanie krwawienia
  • nudności lub wymioty
  • bóle głowy lub migrena
  • zmiana stopnia popędu płciowego
  • wzrost masy ciała
  • tkliwość piersi
  • wysypki skórne
  • depresja
  • zawroty głowy

Wymienione powyżej efekty uboczne związane z przyjmowanie mini-pigułek antykoncepcyjnych Micronor mogą nie uwzględniać wszystkich przypadków zgłaszanych do producenta, dlatego w przypadku wystąpienia jakichkolwiek niepokojących objawów należy zgłosić się do lekarza, który podejmie decyzję czy stosowanie tabletek jest wskazane.

Choroba wieńcowa (choroba niedokrwienna serca) i zawał serca

Zwężenie naczyń wieńcowych, zwykle na skutek odkładania się w nich złogów cholesterolu, jest przyczyną choroby wieńcowej. Gdy zwężone lub obkurczone tętnice nie mogą dostarczyć wystarczającej ilości tlenu do serca, powoduje to ból i dolegliwości w klatce piersiowej, nazywane bólem wieńcowym. Ból wieńcowy najczęściej pojawia się wtedy, gdy serce potrzebuje więcej tlenu, niż można mu dostarczyć przez zwężone tętnice, np. w czasie wysiłku lub napięcia emocjonalnego. Większość osób odczuwa bóle wieńcowe za mostkiem i mogą one promieniować do gardła, szczęki, ramion, pleców. W szczególnych przypadkach, gdy dochodzi do znacznego zmniejszenia objętości krwi krążącej, spadku zawartości tlenu we krwi lub zamknięcia światła naczynia wieńcowego ból jest bardzo silny i długotrwały i może nastąpić zawał, czyli martwica mięśnia sercowego. W diagnostyce dolegliwości wieńcowych i choroby wieńcowej wykorzystuje się najczęściej spoczynkowy zapis EKG, 24-godz. rejestrację EKG metodą Holtera, próbę wysiłkową, badanie echokardiograficzne, scyntygrafię serca i koronarografię.

Wadą serca nazywa się obecność nieprawidłowego połączenia między jamami prawego i lewego serca, między naczyniami tętniczymi lub naczyniami a jamą serca, nieprawidłową czynność zastawki, nieprawidłową drogę lub kierunek przepływu krwi przez serce oraz nieprawidłową anatomiczną pozycję serca. Wady serca dzielą się na: wrodzone i nabyte, zastawkowe i pozazastawkowe, organiczne i nieorganiczne (czynnościowe), odosobnione i skojarzone. Wadę powstałą w okresie rozwoju embrionalnego nazywa się wrodzoną, a powstałą w życiu pozapłodowym nabytą. Wada organiczna oznacza obecność zmian w anatomii zastawek serca lub naczyń krwionośnych. Wada nieorganiczna (czynnościowa) oznacza zaburzoną czynność niezmienionej anatomicznie zastawki lub jej struktur podzastawkowych (aparat podzastawkowy). Wada zastawkowa oznacza nieprawidłową czynność zastawki serca, wada pozazastawkowa, zmiany w innych strukturach niż zastawki. Wada odosobniona oznacza obecność tylko jednej wady w sercu, a wada złożona, współistnienie dwóch lub więcej wad serca. Do diagnostyki wad serca wykorzystuje się najczęściej badanie echokardiograficzne, RTG klatki piersiowej, elektrokardiograficzne (EKG), cewnikowanie serca.

Nadciśnienie tętnicze jest przewlekłą chorobą układu krążenia, w której w naczyniach tętniczych panuje zwiększone ciśnienie krwi – powyżej 140/90 mm Hg (milimetry słupa rtęci). Górna wartość nazywana jest ciśnieniem tętniczym skurczowym, a dolna ciśnieniem tętniczym rozkurczowym.
Nadciśnienie tętnicze to najczęściej występująca choroba układu krążenia, a zarazem najczęstsza przyczyna rozwoju choroby wieńcowej serca i udarów mózgu. Z badań populacyjnych wynika, że co trzeci dorosły Polak ma nadciśnienie tętnicze, niestety wielu chorych nie zdaje sobie z tego sprawy. Najprostszym sposobem rozpoznania nadciśnienia jest jego pomiar manometrem rtęciowym lub zegarowym. Jednorazowy pomiar ciśnienia, który przekracza wartości prawidłowe nie upoważnia jednak do rozpoznania nadciśnienia. Nadciśnienie tętnicze diagnozuje się dopiero wtedy, gdy po kilku wizytach u lekarza pomiary ciśnienia tętniczego wykazują podwyższone wartości.
Najczęstszą formą nadciśnienia jest nadciśnienie tętnicze pierwotne, zwane też samoistnym, a więc takie, którego przyczyna jak dotąd nie została dokładnie poznana. Mniej więcej 95% osób z podwyższonym ciśnieniem krwi ma nadciśnienie tętnicze pierwotne. Występuje ono szczególnie często przy towarzyszącej nadwadze i gdy inni członkowie rodziny cierpią na to schorzenie. Nadużywanie soli kuchennej w codziennej diecie, regularne spożywanie alkoholu i przyjmowanie niektórych leków, np. antykoncepcyjnych lub preparatów zawierających sterydy, może wpłynąć na wystąpienie nadciśnienia.
Tylko u 5% pacjentów z nadciśnieniem tętniczym jest ono spowodowane schorzeniem organicznym. Niektóre choroby nerek i nadnerczy mogą doprowadzić do nadciśnienia. Wówczas mówimy o nadciśnieniu tętniczym wtórnym.
Wykrycie przyczyn wywołujących wtórne postacie nadciśnienia tętniczego ma istotny wpływ na dalsze postępowanie i terapię, która ma na celu przede wszystkim usunięcie lub leczenie przyczyny nadciśnienia tętniczego. Nadciśnienie tętnicze może nie dawać przez wiele lat żadnych objawów ani dolegliwości. Nie leczona choroba może prowadzić do zawału serca, udaru mózgu, niewydolności mięśnia serca, uszkodzenia nerek i wzroku oraz przyspieszenia rozwoju miażdżycy tętnic.
Dla prawidłowego leczenia nadciśnienia tętniczego bardzo istotne są metody niefarmakologiczne (zdrowy tryb życia) oraz przyjmowanie leków zleconych przez lekarza. Leczenie musi być prowadzone tak długo jak trwa choroba, czyli przez wiele lat.
Najczęstsze badania pomocne w rozpoznaniu i właściwym leczeniu tej choroby to: pomiar ciśnienia tętniczego, całodobowe badanie ciśnienia tętniczego, badanie dna oczu, echokardiografia, ultrasonografia jamy brzusznej.