Skip to content

Sposoby na ból ucha u dzieci

Ból ucha u dzieci jest często wynikiem rozwijającego się stanu zapalnego w uchu środkowym. Jest on częstym następstwem niewielkiej infekcji bakteryjnej lub przeziębienia. Stan zapalny ucha może wystąpić również podczas ząbkowania, w czasie którego produkowana jest duża ilość śliny i śluzu.
Taki problem dotyka częściej dzieci podatne na alergie oraz mające przerośnięty migdałek. Każdy przypadek niesie za sobą zaburzenie działania trąbki słuchowej, która łączy jamę bębenkową w uchu środkowym z gardłem.

Trąbka Eustachiusza wentyluje, ochrania i oczyszcza ucho wewnętrzne. Przewód zapewnić ma odpływ płynu do gardła, który gromadzi się w uchu.
Dziecięca trąbka Eustachiusza jest krótka i ułożona prostopadle do gardła, co utrudnia odpływ płynu z ucha. Podczas infekcji a także przy alergii zwiększa się produkcja gęstego śluzu, który trudny jest do odkaszlnięcia czy wydmuchania. Jego zastój utrudnia odpływ płynu z ucha, który zgromadzony w nim naciska na ścianki, podnosząc ciśnienie w jamie bębenkowej. Taki stan wywołuje ból i obrzęk błony śluzowej ucha. Zgromadzony płyn to także świetna pożywka dla drobnoustrojów, wobec czego nietrudno o zakażenie.

Ból ucha – czy to już stan zapalny?

Ból ucha w przypadku starszych dzieci i dorosłych rzadziej niż u dzieci małych oznacza stan zapalny ucha środkowego. Ból ten może być wywołany zębem, jego rośnięciem lub psuciem, może też promieniować od zatok lub gardła.
Ból ucha może być także następstwem kąpieli z zanieczyszczonej wodzie, zalegania zanieczyszczenia w uchu, np. woskowiny czy uszkodzenia mechanicznego, np. nieostrożne oczyszczanie ucha patyczkiem.
Bólowi ucha towarzyszy często szum, uczucie zatkanego ucha lub niedosłuch. Zanik wyżej wymienionych objawów wcale nie powinien nas uspokoić, wręcz przeciwnie, sugerować może przerwanie błony bębenkowej.

Stan zapalny ucha – rozpoznanie

Stanowi zapalnemu ucha towarzyszy nie tylko jego ból, często występuje również wysoka gorączka, przekraczająca nawet 39 stopni C. oraz brak apetytu. Dzieci nie potrafiące jeszcze wyrazić swojego stanu słowem, często ciągną ucho, co powinno być dla nas sygnałem o infekcji. Stan infekcji zdradzać może także niespokojny sen, ropny płyn wydobywający się z ucha. Objawy mają tendencję do nasilania się nocą.

Stan zapalny ucha – jak walczyć z bólem

W przypadku bólu ucha po upewnieniu się, że nie jest on spowodowany zalegającym tam przedmiotem, sięgnąć należy po środki przeciwbólowe.
W przypadku niewielkiego bólu pomocne będą syropy lub czopki zawierające ibuprofen lub paracetamol. Działają one po upływie 30 minut i są one bezpieczne dla dziecka. Paracetamol należy podawać co 4 godziny, natomiast ibuprofen co 6.
dawkując lek należy uwzględnić wagę dziecka stosując się do zaleceń producenta. W przypadku paracetamolu jednorazowa i bezpieczna dawka wynosi 15 mg/kg, natomiast w przypadku ibuprofenu 10 mg/kg.
Tradycyjne leki przeciwbólowe zawierające paracetamol to Panadol i Calpol, ibuprofen jest natomiast składnikiem Nurofenu czy Ibufenu.

W przypadku starszych dzieci ból ucha złagodzić można środkami przeciwbólowymi zawierającymi paracetamol, sięgnąć można także po preparaty z działającymi przeciwzapalnie ibuprofenem. W przypadku bardzo silnego bólu sięgnąć można po lek z kodeiną (np. Antidol). Jeśli nasze dziecko skończyło już 12 lat podać można mu również aspirynę.

Przy infekcji ucha zastosować można także krople (Otinum czy Ototalgin), które łagodzą stan zapalny. Z uwagi na obecność w nich pochodnych kwasu salicylowego ich aplikację należy skonsultować z lekarzem. Krople wywołać mogą bowiem reakcję alergiczną lub poważnie podrażnić skórę.

Jak zmniejszyć ryzyko infekcji ucha

Dla organizmu dziecka bardzo ważnym aspektem jest karmienie piersią. Dzieci karmione w ten sposób rzadziej łapią różnego rodzaju infekcje. Uwzględnić warto tu również pozycję dziecka w czasie karmienia: siedząca zmniejsza ryzyko zakrztuszenia i usprawnia drożność przewodu słuchowego.
Niekorzystnie na stan zdrowotny dziecka wpływa dym tytoniowy, wobec czego warto mu go oszczędzić.
Infekcja ucha jest częstym następstwem kataru, wobec czego należy zadbać o odpowiednią higienę nosa. Małemu dziecku, które nie potrafi jeszcze wdmuchać nosa, warto oczyszczać nosek odciągając katar gruszką. Gęsty katar rozrzedzić można sięgając po roztwór wody morskiej.
Infekcja ucha może być następstwem zalegania w nim wody, dlatego po kąpieli należy dokładnie osuszyć uszy, pozbywając się przy tym resztek szamponu czy mydła.

Właściwości miodu

Chyba każdy z nas zna dobroczynne właściwości miodu, który stosowany był jeszcze przez nasze babcie i prababcie w leczeniu różnych chorób. 

Miód pszczeli jest jedną z najbardziej wartościowych substancji odżywczych, jakich dostarcza nam natura. Ma właściwości bakteriobójcze i uodparniające  – dodawany do napojów i potraw wzmacnia organizm poprawiając naturalną odporność na choroby i infekcje. Zalecany jest szczególnie w stanach wyczerpania, osłabienia po operacjach, kuracjach antybiotykowych. Zwiększa ilość czerwonych krwinek, przyspiesza rekonwalescencję, usuwa zmęczenie. Miód wzmaga także działanie wszystkich naturalnych środków przeciw przeziębieniowych. 

Należy pamiętać, że wysoka temperatura niszczy zawarte w nim substancje bioaktywne. Optymalna temperatura, w której przyrządzamy miód w celach leczniczych, nie powinna przekraczać 45°C. Aby uzyskać jak najlepszy efekt, zaleca się rozpuścić jedną łyżeczkę stołową miodu w ciepłej wodzie (pół szklanki) i pozostawić na około 10-12 godzin. Tak przygotowany napój należy pić małymi łyżeczkami na czczo. Ponadto zaleca się przechowywać miód szczelnie zamknięty, gdyż miód wchłania wilgoć i obce zapachy. Miód najlepiej przechowywać w suchym, przewiewnym pomieszczeniu w temperaturze 5-17°C.

Jest wiele rodzajów miodu a każdy z nich posiada inne właściwości. Poniżej przedstawiam te najpopularniejsze:

Gryczany – ciemna bursztynowa barwa, płynna konsystencja,charakterystyczny ostry i piekący smak. Niezbyt przyjemny zapach. W odróżnieniu od innych rodzajów miodu, miód gryczany zawiera substancję wzmacniającą i oczyszczającą naczynia krwionośne – rutynę. Z tego powodu jest on polecany zwłaszcza osobom starszym, szczególnie narażonym na schorzenia układu krwionośnego, np. miażdżycę.
Rutyna ma także właściwości przyśpieszające gojenie ran zewnętrznych i wewnętrznych. Przez wzgląd na te właściwości miodu zaleca się jego spożywanie przy złamaniach. Miód gryczany jest bogaty w minerały i witaminy. Ze względu na dużą zawartość magnezu zaleca się jego spożywanie przy stanach wyczerpania nerwowego. Bursztynowy nektar korzystnie wpływa również na pamięć.

Spadziowy –  powstaje ze spadzi, lepkiej substancji występującej na drzewach i krzewach takich jak: świerki, jodły, sosny, modrzewie, dęby, klony, lipy, brzozy, buki, wierzby, głóg. Kolor bardzo ciemny często z odcieniem zielonkawym. Najczęściej stosowany jest na dolegliwości dróg oddechowych. Jego działanie antyseptyczne, przeciwzapalne oraz wykrztuśne dobrze wpływa na przeziębienia jak i poważniejsze choroby, jak choćby zapalenie płuc. Spożywanie tego gatunku miodu także dobroczynnie wpływa na serce i układ krwionośny poprzez działanie przeciw miażdżycowe.
Używany jest również na schorzenia stawów i układu nerwowego. Oczywiście polecany jest też w przypadku obniżonej odporności organizmu. Ma działanie odtruwające i dlatego polecany jest osobom pracującym w warunkach szkodliwych.

Lipowy – jasnożółty o ostrym smaku. Ma działanie antybiotyczne, przeciwgorączkowe i przeciwkaszlowe. Wspomaga leczenie przeziębienia i grypy. Ułatwia zasypianie i równoważy ciśnienie. Miód lipowy jest często polecany osobą żyjącym w ciągłym stresie, gdyż działa on także uspokajająco.

Wielokwiatowy – pozyskiwany jest z letnich kwiatów, Ma żółtą barwę, po skrystalizowaniu przybiera kolor jasnobrunatny. Jest bardzo słodki. Jego właściwości wykorzystuje się przy anemii, zapaleniu gardła, przeziębieniu, jest pomocny w leczeniu chorób serca, regulacji ciśnienia oraz alergii (zwłaszcza tych wiosennych) oraz dodaje energii. Jak każdy rodzaj miodu ma właściwości bakteriobójcze. Miód wielokwiatowy hamuje bądź niszczy rozwój bakterii, grzybów, wirusów, pierwotniaków, paciorkowców.

Akacjowy – kolor słomkowy, bardzo jasny, po krystalizacji przybiera praktycznie barwę białą. Bardzo słodki. Polecany jest on na pewno na wszelkiego rodzaju zaburzenia przewodu pokarmowego. Pomoże nam on więc jeśli mamy problemy z trawieniem, czy żołądkiem. Bardzo często jest on stosowany w leczeniu wrzodów żołądka, czy dwunastnicy. Działa on również zapobiegawczo przeciw powstawaniu kamieni w naszym organizmie. Posiada właściwości moczopędne. Zastosowanie miód akacjowy ma także w leczeniu chorób skóry. Przeważnie pomocny jest w ropnych zakażeniach. Okłady z naturalnego miodu bardzo dobrze wpływają na gojenie się i likwidowanie zakażeń. Miód oczywiście ma zastosowanie w leczeniu chorób górnych dróg oddechowych, zapalenie gardła, kaszel czy ból gardła.

Jak widać, miód dobroczynnie wpływa na nasz organizm. Zalecany szczególnie w okresach jesiennych na wzmocnienie i walkę z przeziębieniem. 
Pamiętajmy jednak, że miód jest wysokokaloryczny i nie powinniśmy przesadzać z ilością. Jednak łyżka, czy dwie dziennie nie powinny zaszkodzić nawet tym, którzy dbają o linię, czy chcą zrzucić zbędne kilogramy

Częste infekcje u dziecka

Układ odpornościowy dziecka potrafi obronić się w pełni dopiero około 6-7 roku życia. Jak zatem radzić sobie, gdy naszą pociechę infekcje dopadają stosunkowo często? Co robić, aby zminimalizować częstotliwość występowania chorób w naszej rodzinie? Zapraszamy do przeczytania niniejszego artykułu.

Organizm potrzebuje 6-7 lat, aby poznać wszystkie drobnoustroje oraz sposoby na skuteczne ich zwalczenie. O infekcje nietrudno, gdy dziecko ma kontakt z innymi maluchami, a więc uczęszcza do grupy przedszkolnej. Dodatkowo jego odporność obniża się pod wpływem stresu, który niejednokrotnie towarzyszy rozłące z rodzicami.
Infekcje nie są groźne i niepokojące, jeśli nie są częste. Jeśli jednak dziecko choruje notorycznie, niemal każdego miesiąca, stan taki powinien skłonić nas do skutecznego działania. Częste infekcje dróg oddechowych obniżają odporność dziecka. Samo przeziębienie doprowadzić może do wielu powikłań, w tym do zapalenia mięśnia sercowego.

Dbając o dobro naszego dziecka powinniśmy zapewnić mu różnorodną dietę, dzięki której organizm będzie miał możliwość otrzymywania wszystkich potrzebnych mu składników. 
W diecie nie powinno zabraknąć owoców i warzyw, które to są źródłem dużej ilości witamin. Na uwagę zasługuje w tym wypadku witamina C, która zwalcza wirusy. Znajdziemy ją w pomarańczach, grejpfrutach, kiwi, czarnej porzeczce a także natce pietruszki czy kiszonej kapuście. Substancje przeciwzapalne skumulowane są także w chudym mięsie, morskich rybach, jajach i nabiale, wobec czego dieta dziecka powinna być wzbogacona również o te produkty.
Każdego dnia zadbajmy również o dostępność witaminy A, która zapobiega zakażeniom, a która to znajduje się w takich naturalnych produktach jak morele czy brzoskwinie oraz witamin z grupy B, które wzmacniają organizm, a które dostarczymy spożywając rośliny strączkowe (np. fasola), śliwki, banany oraz figi.
Duże znaczenie dla zdrowego funkcjonowania organizmu ma też żelazo budujące czerwone krwinki. Źródłem jego są takie produkty spożywcze jak czerwone mięso, soja oraz zielone warzywa. 
Odporność dziecka wzmocnią też probiotyki (np. jogurt) i prebiotyki (banany, szparagi, cebula, czosnek).

Duże znaczenie dla odporności dziecka ma rozplanowanie jego cyklu dziennego. Wskazane jest przebywanie na świeżym powietrzu, nawet w chłodne i mroźne dni. To sprawia, że organizm dostraja się do zmiany warunków atmosferycznych.
Wskazane jest także hartowanie metodą ciepło-zimno, co zmusza organizm do dostosowania się do panującej sytuacji.
Wychodząc na zewnątrz należy zadbać o to, by dziecko było odpowiednio ubrane. Nie powinno mu być ani za zimno, ani za ciepło. Przegrzanie organizmu sprawia, że dziecko źle będzie znosić zmianę temperatury. Wybierając się w mroźny dzień na spacer powinniśmy kierować się zasadą: jedną warstwę mniej dla dziecka niż dla nas, bowiem dziecko jest znacznie bardziej aktywne od nas samych, wobec czego nie potrzebuje takiej warstwy ciuchów, jak my. Pamiętajmy też o metodzie ubierania „na cebulkę”, która ułatwi założenie lub ściągnięcie warstwy.

Równie ważna jest sama organizacja pomieszczeń, w których dziecko przebywa. Zadbać należy o przewietrzanie pomieszczeń oraz utrzymywanie temperatury nie przekraczającej 20 stopni C. 
Powietrze panujące w pomieszczeniu nie powinno być zbyt suche, bowiem takie zwiększa ryzyko wystąpienia suchego kaszlu. W sezonie grzewczym doskonale sprawdzi się wieszanie na kaloryferach pojemników z wodą, którą należy wymieniać każdego dnia lub kładzenie na nie mokrych ręczników.
W celu nawilżenia śluzówki nosa oraz gardła warto zaopatrzyć się również w preparat wody morskiej w sprayu. 
Wiele osób zapomina o tym, jak szkodliwe jest palenie papierosów, także bierne. Boczny strumień dymu, a więc ten, który nie trafia do płuc palacza, zawiera znacznie więcej substancji szkodliwych, aniżeli ten, który pochłania palacz. W konsekwencji bierne palenie podrażnia gardło i oskrzela, osłabia układ odpornościowy oraz pracę serca. Kaszel, który jest następstwem wdychania dymu, zwiększa ryzyko wystąpienia infekcji, astmy oskrzelowej oraz alergii.

Mówiąc o alergii warto wspomnieć także o tym, iż to właśnie ona jest często mylona z infekcjami górnych dróg oddechowych. Kaszel i katar nie musi wcale oznaczać bowiem przeziębienia, może być objawem alergii, dlatego w przypadku występowania częstych objawów infekcji (katar, kaszel) warto zgłosić się do alergologa, który skieruje dziecko na testy alergiczne.

Dzieci, które często chorują warto zaszczepić przeciwko grypie i pneumokokom. Na rynku dostępne są także szczepionki wzmacniające odporność, o które warto zapytać pediatrę. W okresie wzmożonych zachorowań warto też zastosować suplementację diety wprowadzając preparaty podnoszące odporność.

Sposób na słabe i rozdwajające się paznokcie

Nie każda z nas poszczycić może się ładnie prezentującymi się dłońmi, bowiem przeszkodą w tym są brzydko wyglądające paznokcie. Kiedy są słabe i rozdwajają się, trudno osiągnąć zadowalający efekt. Można jednak wzmocnić je stosując się do kilku cennych zasad.

W czym tkwią przyczyny słabych paznokci

Zwalczając każdy problem należałoby przyjrzeć się temu, co go wywołuje. Dzięki temu jesteśmy w staniu skutecznie poradzić sobie z jego usunięciem.
Paznokcie składają się z warstw keratyny. Zaburzenia na ich powierzchni związane mogą być z zaburzeniami zdrowotnymi, ingerencją szkodzących im substancji czy błędnie przeprowadzonymi czynności pielęgnacyjnych.
Zła kondycja paznokci dotyka często te z nas, których dłonie codziennie mają kontakt z wodą i detergentami, a więc obce są im takie urządzenia jak zmywarka czy mop. Wiele z nas nie używa w czasie domowych prac rękawiczek, które pozwalają zabezpieczyć dłonie przed niekorzystnym wpływem środków czyszczących.
Osłabione paznokcie mogą być także skutkiem przeprowadzania niewłaściwej pielęgnacji i paznokci, w tym sięganie po nieodpowiednie pilniczki i złe piłowanie płytki, stosowanie preparatów zawierających szkodliwe substancje, na przykład aceton.
O słabej płytce świadczyć może także niedobór witamin i minerałów, a zatem nieodpowiednio zbilansowana dieta.

Co na rozdwajające się paznokcie?

Rozdwajająca się płytka nie musi oznaczać niedoboru witamin. Przyczyna może tkwić w niewłaściwej pielęgnacji. Warto zatem zwrócić uwagę na przebieg piłowania. Błędne jest sięganie po pilniczki metalowe, te w ogóle nie powinny znaleźć się w naszym posiadaniu, zatem jeśli takowe mamy, wyrzućmy je jak najszybciej do kosza. Podczas piłowania należy pamiętać także o tym, by płytkę piłować w jednym kierunku. Wykonywanie tej czynności w dwóch kierunkach sprawia, że płytka staje się poszarpana, czego następstwem jest jej rozdwajanie się.
Jeśli jednak do piłowania wybierane są pilniczki szklane lub papierowe a piłowanie odbywa się w jednym kierunku problem tkwić może w niedoborze witamin i minerałów, może być także wynikiem stresu. Warto wzbogacić swoją dietę w nietłusty nabiał, owoce i warzywa, ograniczyć z kolei potrawy ostre i słodycze.Polecane są także produkty zawierające w swoim składzie żelatynę pochodzenia zwierzęcego, która zawiera kolagen będący budulcem płytki.

Kosmetyki do pielęgnacji paznokci

Na rynku dostępnych jest wiele kosmetyków, które zawierają w sobie składniki wzmacniające płytkę. W przypadku słabej warto zrezygnować z tradycyjnych lakierów na rzecz preparatów wzmacniających. Często mają one postać bezbarwnych olejków i lakierów, które nie tylko wzmacniają płytkę, ale nadają paznokciom delikatnego blasku działając na zasadzie delikatnych lakierów. W ich składzie znajdują się cenne witaminy (A, E, F) a także keratyna, sole wapnia, pantenol, a zatem składniki odżywiające i wzmacniające paznokcie.

Polecane produkty:

  • Sally Hansen Odżywka mająca postać bezbarwnego lakieru,
  • Ziaja kokosowa Maska do rąk i paznokci, uelastycznia i rozjaśnia skórę dłoni, wzmacnia płytkę paznokci, zmniejsza tendencję do ich rozdwajania się i łamania,
  • Inglot Odżywka do paznokci z jedwabiem, w postaci lakieru w delikatnym kolorze.

Raz na 3-4 dni warto zafundować swoim dłoniom leczniczą kąpiel z wykorzystaniem oliwy z oliwek, miodu i cytryny (oliwę należy delikatnie podgrzać) lub parafiny, którą nabyć można w aptece. Można także kilka razy dziennie smarować płytkę olejkiem rycynowym.

Suplementy diety wzmacniające paznokcie

Wiele suplementów diety wzmacniających płytkę paznokci działa kompleksowo, korzystnie wpływając na stan włosów i skóry, które potrzebują dokładnie takich samych witamin i minerałów, jak paznokcie.
Suplementy diety wzmacniające paznokcie zawierać powinny wyciąg ze skrzypu polnego będącego źródłem krzemu oraz witamin A, H, PP i witaminy z grupy B.
Suplementy diety zawierające wyciąg ze skrzypu polnego: Belissa, Skrzypovit, Venisea, Skrzyp Activ.
Wzmacniająco na płytkę paznokci działają wszelkie suplementy diety wzbogacone o witaminy A, H, PP, witaminy z grupy B, kwas foliowy, aminokwasy i minerały: wapń, żelazo, krzem, fosfor.
Znajdziemy je w takich preparatach jak: Capivit piękne paznokcie z biotyną, Solgar Formuła – włosy, skóra, paznokcie, Prolady – włosy, skóra, paznokcie.

Dłonie są naszą wizytówką. Warto pamiętać o częstym stosowaniu kremu do rąk i paznokci, które zmiękczają skórę, likwidują uczucie szorstkości, jednocześnie wzmacniając płytkę czyniąc ją mocniejszą i zdrowszą.

Mini-pigułki antykoncepcyjne Micronor

Mini-pigułki antykoncepcyjne Micronor są godną uwagi alternatywa dla dwuskładnikowych tabletek antykoncepcyjnych, w których zazwyczaj znajduje powodujący szereg skutków ubocznych syntetyczny estrogen.
Składnikiem aktywnym mini-tabletek antykoncepcyjnych Micronor jest noretysteron, syntetyczny odpowiednik progesteronu, który skutecznie zapobiega niepożądanej ciąży.

  • mini-pigułka Micronor to wygodna i skuteczna forma hormonalnej antykoncepcji
  • Micronor może być przyjmowany przez kobiety, które przekroczyły 35 rok życia lub karmią piersią
  • składnikiem aktywnym leku jest noretysteron
  • mini-pigułki antykoncepcyjne Micronor dostępne są w dawkach po 35 mg

Jakie są zalety stosowania mini-pigułek antykoncepcyjnych Micronor?

Tabletki Brevionor stosowane są przede wszystkim jako środek chroniący przed nieplanowaną ciążą, ale lekarze bardzo często przepisują ten preparat kobietom uskarżającym się z powodu nieregularnych lub wyjątkowo bolesnych miesiączek. Zawarte w pigułce syntetyczne hormony noretysteron oraz etynyloestradiol wykazują znacznie silniejsze działanie aniżeli stosowane zazwyczaj odpowiedniki żeńskich hormonów płciowych, dlatego ta jednoskładnikowa tabletka nie ustępuje w niczym popularnym pigułkom dwuskładnikowym. Ponadto hormony znajdujące się w pigułce charakteryzują się bardzo dobrym wchłanianiem z przewodu pokarmowego, co znacząco zmniejsza ryzyko wystąpienia efektów ubocznych.

Na czym polega działanie mini-pigułek antykoncepcyjnych Micronor?

Najodpowiedniejszym momentem, by zacząć hormonalną kurację antykoncepcyjną z zastosowaniem mini-pigułek Micronor jest pierwszy dzień miesiączki, ponieważ wówczas poziom hormonów jest na tyle wysoki, że przyjęcie pierwszej tabletki daje wysoki poziom antykoncepcji już od pierwszego dnia stosowania. Stosowanie tabletek Micronor pozwala na uniknięcie zajścia w ciążę na dwa sposoby. Po pierwsze zawarty w tabletkach progestagen sprawia, że organizm otrzymuje sygnał o zaistnieniu owulacji, w związku z tym proces jajeczkowania ulega zatrzymaniu. Po wtóre Micronor nie dopuszcza do ukrwienia i wzmocnienia błony śluzowej macicy, co w przypadku zapłodnienia jest warunkiem niezbędnym do tego, aby zapłodnione jajeczko zostało zaimplementowane. Brak odpowiednich do zagnieżdżenia jajeczka warunków sprawia, że ciąża nie rozwinie się nawet w przypadku, gdyby doszło do zapłodnienia. Zawarty w tabletkach Micronor progestagen zagęszcza także śluz w szyjce macicy, stwarzając dodatkową barierę dla plemników.

Kto może przyjmować mini-pigułki antykoncepcyjne Micronor?

Jednoskładnikowe tabletki antykoncepcyjne Micronor przeznaczone są dla kobiet, które osiągnęły pełnoletniość. Tabletki nie powinny być przyjmowane przez kobiety, w których rodzinie zdarzały się przypadki chorób nowotworowych oraz kobiety, które cierpią z powodu chorób wątroby, migren lub krwawień z pochwy o nieustalonych przyczynach. Mini-pigułek nie powinny także stosować kobiety, które są w ciąży lub istnieje prawdopodobieństwo ciąży.
Ponieważ przyjmowanie syntetycznych hormonów płciowych jest zawsze obarczone pewnym ryzykiem, dlatego wypełniając formularz konsultacji prosimy o wyczerpującą ilość informacji na temat aktualnego stanu zdrowia oraz wszelkich ewentualnych przeciwwskazań oraz przyjmowanych leków wpływających na stan zdrowia.

W jaki sposób należy przyjmować mini-pigułkę antykoncepcyjną Micronor?
W odróżnieniu do dwuskładnikowych tabletek antykoncepcyjnych mini-pigułki Micronor (lub Noriday w zależności od producenta) należy przyjmować przez cały 28-dniowy czas cyklu. Tabletki Micronor oferowane są w poręcznym opakowaniu z kalendarzykiem, co pozwala łatwo ustalić, czy tabletka została danego dnia przyjęta. Mini-pigułki są formą antykoncepcji przeznaczoną przede wszystkim dla zdyscyplinowanych kobiet, ponieważ tabletki należy przyjmować o stałych porach a pominięcie jednej tabletki znacząco obniża poziom zabezpieczenia przed niechcianą ciążą.

Czy mini-pigułki antykoncepcyjne Micronor powodują skutki uboczne?

Jak większość hormonalnych tabletek antykoncepcyjnych zawierających syntetyczne hormony żeńskie, także mini-pigułki Micronor mogą spowodować u niektórych kobiet pewne skutki uboczne. Prawdopodobieństwo wystąpienia skutków ubocznych zależy przede wszystkim od stopnia tolerancji na aktywny składnik tabletek. U niektórych kobiet przyjmujących Micronor objawy uboczne pojawiają się w początkowej fazie przyjmowania, ale wraz ze wzrostem tolerancji na syntetyczny progestagen te początkowe efekty uboczne powinny ustąpić. Jeśli skutki uboczne związane z przyjmowaniem mini-pigułek Micronor nie ustąpią lub pojawią się jakiekolwiek niepokojące objawy, należy niezwłocznie zgłosić się do lekarza, który podejmie decyzję czy stosowanie mini-pigułek Micronor jest bezpieczne.
Do najczęściej zgłaszanych efektów ubocznych związanych z przyjmowaniem mini-pigułek Micronor należą:

  • zmiany w częstotliwości krwawienia miesiączkowego lub zatrzymanie krwawienia
  • nudności lub wymioty
  • bóle głowy lub migrena
  • zmiana stopnia popędu płciowego
  • wzrost masy ciała
  • tkliwość piersi
  • wysypki skórne
  • depresja
  • zawroty głowy

Wymienione powyżej efekty uboczne związane z przyjmowanie mini-pigułek antykoncepcyjnych Micronor mogą nie uwzględniać wszystkich przypadków zgłaszanych do producenta, dlatego w przypadku wystąpienia jakichkolwiek niepokojących objawów należy zgłosić się do lekarza, który podejmie decyzję czy stosowanie tabletek jest wskazane.

Choroba wieńcowa (choroba niedokrwienna serca) i zawał serca

Zwężenie naczyń wieńcowych, zwykle na skutek odkładania się w nich złogów cholesterolu, jest przyczyną choroby wieńcowej. Gdy zwężone lub obkurczone tętnice nie mogą dostarczyć wystarczającej ilości tlenu do serca, powoduje to ból i dolegliwości w klatce piersiowej, nazywane bólem wieńcowym. Ból wieńcowy najczęściej pojawia się wtedy, gdy serce potrzebuje więcej tlenu, niż można mu dostarczyć przez zwężone tętnice, np. w czasie wysiłku lub napięcia emocjonalnego. Większość osób odczuwa bóle wieńcowe za mostkiem i mogą one promieniować do gardła, szczęki, ramion, pleców. W szczególnych przypadkach, gdy dochodzi do znacznego zmniejszenia objętości krwi krążącej, spadku zawartości tlenu we krwi lub zamknięcia światła naczynia wieńcowego ból jest bardzo silny i długotrwały i może nastąpić zawał, czyli martwica mięśnia sercowego. W diagnostyce dolegliwości wieńcowych i choroby wieńcowej wykorzystuje się najczęściej spoczynkowy zapis EKG, 24-godz. rejestrację EKG metodą Holtera, próbę wysiłkową, badanie echokardiograficzne, scyntygrafię serca i koronarografię.

Wadą serca nazywa się obecność nieprawidłowego połączenia między jamami prawego i lewego serca, między naczyniami tętniczymi lub naczyniami a jamą serca, nieprawidłową czynność zastawki, nieprawidłową drogę lub kierunek przepływu krwi przez serce oraz nieprawidłową anatomiczną pozycję serca. Wady serca dzielą się na: wrodzone i nabyte, zastawkowe i pozazastawkowe, organiczne i nieorganiczne (czynnościowe), odosobnione i skojarzone. Wadę powstałą w okresie rozwoju embrionalnego nazywa się wrodzoną, a powstałą w życiu pozapłodowym nabytą. Wada organiczna oznacza obecność zmian w anatomii zastawek serca lub naczyń krwionośnych. Wada nieorganiczna (czynnościowa) oznacza zaburzoną czynność niezmienionej anatomicznie zastawki lub jej struktur podzastawkowych (aparat podzastawkowy). Wada zastawkowa oznacza nieprawidłową czynność zastawki serca, wada pozazastawkowa, zmiany w innych strukturach niż zastawki. Wada odosobniona oznacza obecność tylko jednej wady w sercu, a wada złożona, współistnienie dwóch lub więcej wad serca. Do diagnostyki wad serca wykorzystuje się najczęściej badanie echokardiograficzne, RTG klatki piersiowej, elektrokardiograficzne (EKG), cewnikowanie serca.

Nadciśnienie tętnicze jest przewlekłą chorobą układu krążenia, w której w naczyniach tętniczych panuje zwiększone ciśnienie krwi – powyżej 140/90 mm Hg (milimetry słupa rtęci). Górna wartość nazywana jest ciśnieniem tętniczym skurczowym, a dolna ciśnieniem tętniczym rozkurczowym.
Nadciśnienie tętnicze to najczęściej występująca choroba układu krążenia, a zarazem najczęstsza przyczyna rozwoju choroby wieńcowej serca i udarów mózgu. Z badań populacyjnych wynika, że co trzeci dorosły Polak ma nadciśnienie tętnicze, niestety wielu chorych nie zdaje sobie z tego sprawy. Najprostszym sposobem rozpoznania nadciśnienia jest jego pomiar manometrem rtęciowym lub zegarowym. Jednorazowy pomiar ciśnienia, który przekracza wartości prawidłowe nie upoważnia jednak do rozpoznania nadciśnienia. Nadciśnienie tętnicze diagnozuje się dopiero wtedy, gdy po kilku wizytach u lekarza pomiary ciśnienia tętniczego wykazują podwyższone wartości.
Najczęstszą formą nadciśnienia jest nadciśnienie tętnicze pierwotne, zwane też samoistnym, a więc takie, którego przyczyna jak dotąd nie została dokładnie poznana. Mniej więcej 95% osób z podwyższonym ciśnieniem krwi ma nadciśnienie tętnicze pierwotne. Występuje ono szczególnie często przy towarzyszącej nadwadze i gdy inni członkowie rodziny cierpią na to schorzenie. Nadużywanie soli kuchennej w codziennej diecie, regularne spożywanie alkoholu i przyjmowanie niektórych leków, np. antykoncepcyjnych lub preparatów zawierających sterydy, może wpłynąć na wystąpienie nadciśnienia.
Tylko u 5% pacjentów z nadciśnieniem tętniczym jest ono spowodowane schorzeniem organicznym. Niektóre choroby nerek i nadnerczy mogą doprowadzić do nadciśnienia. Wówczas mówimy o nadciśnieniu tętniczym wtórnym.
Wykrycie przyczyn wywołujących wtórne postacie nadciśnienia tętniczego ma istotny wpływ na dalsze postępowanie i terapię, która ma na celu przede wszystkim usunięcie lub leczenie przyczyny nadciśnienia tętniczego. Nadciśnienie tętnicze może nie dawać przez wiele lat żadnych objawów ani dolegliwości. Nie leczona choroba może prowadzić do zawału serca, udaru mózgu, niewydolności mięśnia serca, uszkodzenia nerek i wzroku oraz przyspieszenia rozwoju miażdżycy tętnic.
Dla prawidłowego leczenia nadciśnienia tętniczego bardzo istotne są metody niefarmakologiczne (zdrowy tryb życia) oraz przyjmowanie leków zleconych przez lekarza. Leczenie musi być prowadzone tak długo jak trwa choroba, czyli przez wiele lat.
Najczęstsze badania pomocne w rozpoznaniu i właściwym leczeniu tej choroby to: pomiar ciśnienia tętniczego, całodobowe badanie ciśnienia tętniczego, badanie dna oczu, echokardiografia, ultrasonografia jamy brzusznej.

Join the discussion