Skip to content

Termometry – czym się różnią?

Termometr, czy to do mierzenia temperatury ciała, czy tej panującej na dworze, jest stałym elementem wyposażenia każdego mieszkania. Najbardziej znane były dotychczas termometry rtęciowe, lecz ze względu na trujące właściwości rtęci, zakazano ich używania i zaczęto je zastępować termometrami elektronicznymi. Istnieje wiele rodzajów termometrów, a dzieli się je ze względu na sposób działania oraz ich przeznaczenie.

Podział termometrów ze względu na zasadę działania:

  • termometr cieczowy: alkoholowy i rtęciowy
  • termometr ciekłokrystaliczny
  • termometr elektryczny
  • termometr bezdotykowy
  • termometr bimetalowy
  • termometr gazowy
  • termometr radiacyjny
  • termometr akustyczny
  • termometr parowy
  • termometr elektryczny: termoelektryczny, rezystencyjny, oporowy
  • termometr magnetyczny
  • termometr oporowy

Termometr cieczowy, to taki, w którym pomiaru temperatury dokonuje się przez pomiar objętości cieczy. Cieczą termometryczną najczęściej jest rtęć lub alkohol.

Termometr ciekłokrystaliczny ma postać elastycznego paska, który przykłada się do skóry. Kryształy, które w sobie zawiera, zmieniają swoją barwę pod wpływem temperatury.

Termometr elektryczny stanowi obecnie alternatywę dla termometru rtęciowego. Jest całkowicie bezpieczny i wbrew panującym opiniom jest bardzo dokładny.

Termometr bezdotykowy to najnowszy wynalazek. Posługuje się techniką wykorzystującą podczerwień i pozwala na odczytanie temperatury z tętnicy skroniowej z odległości 5 cm.

Termometr bimetalowy to urządzenie, którym pomiaru temperatury dokonuje się za pomocą dwóch nierozerwalnie połączonych pasków metalu, czyli układu bimetalicznego, który znajduje się wewnątrz czujnika termometrycznego.

Termometr gazowy wykorzystuje zjawisko rozszerzalności termicznej gazu. Pomiar temperatury odbywa się za pomocą urządzenia zbudowanego z kapsuły wypełnionej gazem, kapilary i rurki Bourdona.

Termometr radiacyjny, inaczej zwany pirometrem, to urządzenie wychwytujące promieniowanie emitowane przez różne ciała.

Termometr akustyczny wyłapuje i mierzy prędkość rozchodzenia się fali akustycznej.

Termometr parowy jest najczęściej wykorzystywany przy budowie termostatów. Wykorzystuje on zależność ciśnienia pary nasyconej od temperatury.

Termometr elektryczny wykonuje pomiar wykorzystując wpływ temperatury na właściwości elektryczne materiałów wykorzystywanych przy budowie czujników.

Termometr magnetyczny posługuje się zasadą, która mówi, iż występuje zależność podatności magnetycznej substancji paramagnetycznej od temperatury.

Termometr oporowy działa na zasadzie wykorzystania zmiany oporu elektrycznego wraz z temperaturą.

Podział termometrów ze względu na ich przeznaczenie:

  • termometr lekarski
  • termometr zaokienny
  • termometr meteorologiczny
  • termometr pokojowy
  • termometr laboratoryjny

Termometr lekarski wykorzystywany jest w medycynie do pomiaru temperatury ludzkiego ciała.

Termometr zaokienny przeznaczony jest do mierzenia temperatury powietrza na zewnątrz.

Termometr pokojowy wskazuje temperaturę powietrza w pomieszczeniach.

Termometr meteorologiczny składa się z dwóch termometrów: jeden mierzy temperaturę maksymalną, a drugi minimalną. Wskazuje temperaturę atmosferyczną.

Termometr laboratoryjny służy do pomiaru temperatury różnych substancji.

Skuteczność leczenia operacyjnego

Wybór właściwej metody leczenia operacyjnego zależy od istniejących warunków anatomicznych, jak: wielkość ubytku nerwu, rozległość zbliznowaceń i zwłóknień, umiejscowienie uszkodzenia i zaburzeń unaczynienia, wiek chorego; są to czynniki niezależne od chirurga. Drugą grupą są czynniki zależne od operatora, jak: doświadczenie operacyjne, zręczność techniczna, jakość wyposażenia i instrumentów. Próbując więc przedstawić czytelnikowi porównawczo stopień restytucji czynności nerwu w zależności od wybranej metody leczenia, czynimy to zakładając, że ustalenia wskazań dokonano przy istnieniu optymalnych warunków w obu ich grupach. Najwyższy stopień restytucji czynności uzyskuje się po bezpośrednim szwie nerwu. Sprawą otwartej dyskusji jest porównywanie, wyników szwu pierwotnego nerwu i wczesnego wtórnego. Prawdopodobnie w rękach doświadczonego lekarza lepszą restytucję zapewnia szew wczesny. Obiema tymi metodami leczenia uzyskać można u młodych pacjentów nieomal pełną restytucję czynności nerwu. Nieco niższy szczebel w drabinie restytucji czynności zajmuje szew wtórny późny. Ocenę skuteczności tego typu szwu przeprowadzono w Klinice Chirurgii Ręki w Poznaniu na podstawie 120 chorych z uszkodzeniami 132 nerwów pośrodkowych i łokciowych łącznie, przy czym zespolenia nerwów dokonywano przeciętnie w 8 miesięcy po urazie. W wyniku tych badań stwierdzono, że restytucja czynności sięgała ok. 85%, tzn, w zakresie czucia nie stwierdzano powrotu stereognozji, a u części chorych pojawiła się rozdzielczość czucia i orientacja. Restytucja ruchowa powyżej siły 3° obecna było u ok, 75% badanych.

Uwagi na temat patofizjologii oddychania

Podstawowym zadaniem płuc jest wymiana gazowa, polegająca na pobieraniu do krwi tlenu oraz uwalnianiu z krwi dwutlenku węgla. Oba te gazy są przede wszystkim wiązane z hemoglobiną, niewielka tylko ilość każdego z nich rozpuszczana jest w osoczu. Wymiana gazów w płucach następuje na drodze dyfuzji poprzez barierę pęcherzykową oraz błonę komórkową krwinki czerwonej znajdującej się w świetle włośniczek. Dyfuzja zależy od wielu czynników. Wymienić tu należy różnicę między ciśnieniem cząstkowym gazu w powietrzu pęcherzykowym i we krwi oraz jego rozpuszczalność i masę cząsteczkową. Na wymianę gazową mają wpływ procesy fizykochemiczne zachodzące w samej krwince czerwonej. W zespole czynników warunkujących wymianę gazową poczesne miejsce zajmuje wreszcie grubość i jakość strukturalna samej bariery pęcherzykowej. Upowietrźnianie płuc zmienia się w zależności od zapotrzebowania tlenu. W przeciętnych warunkach tylko część pęcherzyków jest w całej pełni upowietrzniona. Istnieje stała korelacja między ukrwieniem i upowietrznieniem miąższu płucnego. Korelacja ta jest podstawą prawidłowej pracy płuc w warunkach fizjologicznych. Między innymi jednym z podstawowych warunków podjęcia prawidłowej pracy przez płuca po porodzie jest ustalenie się tej korelacji w warunkach zmiany krążenia płodowego na terminalne u noworodka.

Zator tłuszczowy

Zator tłuszczowy powstaje przy rozległych uszkodzeniach tkanki tłuszczowej lub kości zawierających szpik tłuszczowy. Powstawać może również przy urazie stłuszczałej wątroby. Do zatorów tłuszczowych dochodzi łatwiej u osób starszych, u których tłuszcz jest bardziej płynny na skutek zwiększonej ilości kwasów tłuszczowych nienasyconych. Mikrokrople tłuszczu zatrzymują się w sieci naczyń włosowatych płuc. W dalszej dopiero kolejności docierają do mózgu czy innych narządów. Zator tłuszczowy jest zjawiskiem mnogim. Przyjmuje się, że zatkanie ok. 19 naczyń płucnych pociąga za sobą śmierć z uduszenia. Rozpoznanie płucnych zatorów tłuszczowych na sekcji nie może być bezpośrednio ustalone. Uciec się należy do badania mikroskopowego. Przy barwieniu Sudanem III skrawków uzyskiwanych na mikrotomie zamrażającym widać charakterystyczną blokadę sieci naczyniowej przegród międzypęcherzykowych mikro-kropelkami tłuszczu, zabarwionymi na pomarańczowo. Zatory z komórek wątrobowych spotyka się w rzucawce porodowej połączonej z rozległą martwicą krwotoczną wątroby. Towarzyszyć im mogą w tych przypadkach zatory z komórek łożyska bądź z fragmentów kosmków. Zator wodami płodowymi w płucach rodzącej powinien być podejrzewany we wszystkich niespodziewanych przypadkach śmierci przyporodowej. W tych przypadkach badaniem mikroskopowym stwierdza się w naczyniach płucnych elementy upostaciowane wód płodowych. Zatory z komórek nowotworowych stanowić mogą o wtórnym ognisku chorobowym, zwanym przerzutem .

Chleb, mleko, ser

Chleb razowy, mleko i ser – to najlepsze środki przeciw próchnicy zębów, do której rozwoju przyczynia się zbyt jednostronne odżywianie białą mąką, słodyczami i mięsem. Zły stan zębów jest smutnym świadectwem wadliwości naszego odżywiania. Wreszcie warzywa i owoce — te wspaniałe źródła biokatalizatorów. Zawarta w nich obficie celuloza przeciwdziała procesom gnicia i pobudza ruchy jelit, usuwając zaparcie stolca. Podobną rolę spełniają łuczki zawarte w razowym pieczywie i w grubych kaszach. Chleb razowy, warzywa, owoce i zsiadłe mleko, to najskuteczniejsze leki przeciw obstrukcji powodowanej zwykle przez nadmiar białego pieczywa, ciasta i mięsa. Według poglądów niektórych specjalistów od spraw żywienia oddawanie stolca raz na dobę już jest zaparciem; przy prawidłowym odżywianiu stolce oddaje się 2 lub 3 razy na dobę, nie ma wtedy zalegania w jelicie grubym, a dopływ toksycznych substancji do krwi bardzo się zmniejsza, co ma ogromne znaczenie z punktu widzenia profilaktyki geriatrycznej. Do rozleniwienia kiszek przyczynia się również niedobór w ustroju witaminy B po-; wstający przy żywieniu się przeważnie białą mąką i słodyczami.

Wpływ czerwonego wina na serce

Wpływ czerwonego wina na serce Tag: przeciwdziałanie miażdżycy    skutki palenia tytoniu    wpływ wina na nasze zdrowie    właściwości wina

Zapewne wielu z nas nie słyszało, że regularne picie czerwonego wina to skuteczny sposób walki z chorobami serca. Niewątpliwie do głównych korzyści spożywania tego rodzaju alkoholu należy działanie zawartych w nim molekularnych składników na  ograniczenie rozwoju miażdżycy. Jednak czy rzeczywiście można powiedzieć, że systematycznie spożywane  przez nas czerwonego wina przynosi organizmowi same korzyści?

Umiarkowane spożywanie alkoholu

Ciężko zdefiniować pojęcie „umiarkowanego spożywania alkoholu”, ponieważ każdy z nas różnie reaguje na jego określone stężenie znajdujące się we krwi. Ogólne normy przyjmują, że polega to na spożywaniu każdego dnia nie więcej niż 12 gramów czystego alkoholu. W przypadku standardowego drinka dopuszcza się jego dwu krotne spożycie w ciągu dnia, w przypadku wina maksymalnie do trzech lampek, a piwa około 1 sztuki.
Do grupy osób, które niewątpliwie najbardziej mogą skorzystać z pozytywnego wpływu niewielkich ilości alkoholu, należą mężczyźni i kobiety w średnim wieku, którzy są narażeni na zwiększone ryzyko rozwoju chorób krążenia. Uważa się, że umiarkowane spożywanie alkoholu może obniżyć do ryzyko nawet o 30%.

Czy czerwone wino jest lepsze od innych alkoholi?

Wydaje się, że bez względu na rodzaj spożywanego alkoholu, nie przekraczając maksimum jego dziennego spożycia, w taki sam sposób działamy korzystnie na organizm. Jednak niektóre badania sugerują, że czerwone wino przynosi dodatkowe korzyści zdrowotne. W przypadku Francuzów odnotowano stosunkowo niską częstotliwość występowania miażdżycy naczyń wieńcowych w porównaniu z innymi państwami zachodnimi – pomimo występującego w diecie francuskiej wysokiego wskaźnika spożycia złych tłuszczów nasyconych.

W jednym z badań naukowych prowadzonych przez 12 lat w Kopenhadze, zaobserwowano, że ryzyko śmierci z powodu choroby wieńcowej czy też udaru mózgów u pacjentów regularnie spożywających czerwone wino, było o połowę mniejsze niż w przypadku osób w ogóle nie pijących wina lub osób spożywających regularnie nie wielki ilości piwa czy też innych napoi alkoholowych.

W przypadku osób preferujących czerwone wino odnotowano zmniejszenie ryzyka wystąpienia miażdżycy o 32%, natomiast w przypadku smakoszy piwa o 22%.

Co zawiera wino?

Niewątpliwie już sam skład chemiczny wina świadczy o tym, że może ono przynieść organizmowi wiele korzyści. Serie badań naukowych sugerują, że związki polifenolowe zawarte w czerwonym winie, odgrywają znaczącą rolę w ograniczaniu progresji miażdżycy oraz strat dla organizmu jakie niesie za sobą ta choroba.

Miażdżyca to choroba polegająca na zmianach zwyrodnieniowych w obrębie tętnic. Do tradycyjnych czynników ryzyka, znacznie promujących ten negatywny proces, należą:

– palenie tytoniu,

– nadciśnienie tętnicze,

– wysoki poziom cholesterolu we krwi

– cukrzyca

Alkohol oraz polifenolowe związki chemiczne występujące  w czerwonym winie wpływają na utrzymanie zdrowia układu naczyniowego, promując powstawanie tlenku azotu  – chemicznego związku odgrywającego kluczową rolę w regulacji napięcia naczyń. Tlenek azotu chroni naczynia przed uszkodzeniem, hamuje przyleganie komórek zapalnych do ich ścian, a także ogranicza aktywację płytek krwi – cząsteczek odpowiedzialnych za krzepliwość.

Jedną z najważniejszych zmian wywołanych regularnym spożywaniem wina jest wzrost poziomu lipoprotein o wysokiej gęstości (HDL), tj. „dobrego cholesterolu. Jedna do trzech lampek czerwonego wina zwiększa jego stężenie do ok. 12%.

Ponadto wykazano, że czerwone wino zmniejsza ekspresję wielu ważnych białek, pełniących znaczącą rolę w rozwoju procesu miażdżycowego naczyń.

Czy spożycie kieliszka czerwonego wina każdego dnia niesie za sobą same korzyści?

Pomimo znaczących danych pochodzących z badań epidemiologicznych i sugestii silnych badań eksperymentalnych, dowody świadczące o wielu korzyściach płynących ze spożywania czerwonego wina – nie są na tyle wystarczające, aby zachęcić pacjentów nie pijących do regularnego spożywania wina czerwonego.

Ponadto warto wiedzieć, że  zbyt duża ilość alkoholu może przyczynić się do rozwoju chorób układu krążenia takich jak kardiomiopatia alkoholowa. Choroba ta rozwija się, gdy mięsień sercowy staje się zbyt słaby, aby efektywnie pompować krew.

Nadmierne spożywanie alkoholu może prowadzić do marskości wątroby, nowotworów, zapalenia trzustki, zaburzeń neurologicznych oraz poważnego uzależnienia. Osoby, których dotyczy osobista bądź rodzinna historia nadużywania alkoholu, powinny unikać jego spożywania.

Niewątpliwie czerwone wino może znacznie poprawić ogólny stan zdrowia i zapobiec poważnym chorobom układu naczyniowego. Niemniej jednak przed rozpoczęciem spożywania tego typu alkoholu, warto zasięgnąć opinii lekarza. Potencjalne ryzyko, a także korzyści wynikające ze spożywania alkoholu, powinny być indywidualnie oceniane w przypadku każdego pacjenta.

 

 

 

Rozwój intelektualny dziecka a dieta

Umiejętności intelektualne, zapamiętywanie, koncentracja decydują o powodzeniu dziecka w szkole, a także jego dorosłym życiu. To, co okazuje się być pomocne i wartościowe to dieta bogata w nienasycone kwasy tłuszczowe omega-3, których nie brak w rybach morskich. Dzieci jednak nie lubią często smaku i zapachu ryb, toteż należy dostarczać im preparatów, celem których będzie uzupełnienie braku cennych składników, jakimi są witaminy i kwasy tłuszczowe.

Dla większości dzieci pójście do szkoły wiąże się ze stresem. Nieumiejętność skupienia uwagi, skoncentrowania się, zapamiętania wywołuje frustrację. Aby zapobiec denerwowaniu się naszej pociechy warto skomponować dietę tak, by nie zabrakło w niej cennych witamin i kwasów z grup omega-3, które odgrywają istotną rolę w prawidłowym rozwoju intelektualnym człowieka.
W diecie każdego ucznia powinny znaleźć się nienasycone kwasy tłuszczowe z grupy omega-3 (NNKT), które należy dostarczać wraz z pożywieniem, ponieważ organizm nie potrafi wyprodukować ich samodzielnie.
Ze względu na ich wielkie walory warto przekonać dziecko do jedzenia ryb morskich, przede wszystkim łososia, tuńczyka, makreli, dorsza. Ryby powinniśmy spożywać każdego dnia i najlepiej dietę tę urozmaicać wprowadzając każdego dnia inny rodzaj ryby.
Co zrobić jednak, jeśli nasza pociecha, mimo naszych starań, próśb i gróźb, nie chce przekonać się do zjedzenia ryby?
Jako rodzice dawajmy dobry przykład i jedzmy je, z pewnością z czasem sięgnie po nie także dziecko. Do tego czasu jego dietę należy wspomagać, podając preparaty zawierające w swoim składzie witaminy oraz kwasy z grupy omega-3.
W aptekach znajdziemy wiele takich preparatów. Przyjrzyjmy się zatem im nieco bliżej. większość z nich dostępna jest w dwóch postaciach: syropie oraz żelkach do żucia.

GwiazdoSprytki – już sama nazwa przyciąga uwagę rodzica, który chce, by jego dziecko radziło sobie w życiu, a więc było sprytne.

Preparat sporządzony są jest bazie oleju z ryb i wzbogacony witaminami A, C i D.
Spożywanie GwiazdoSprytek ma wpłynąć pozytywnie na rozwój intelektualny dziecka, wzrost i rozwój jego układu nerwowego, wzmocnić układ sercowo-naczyniowy a także poprawić koordynację wzrokowo-ruchową.
Produkt dostępny jest w postaci żelowych kapsułek do żucia a ich dodatkowym atutem na być słodki, pomarańczowy smak.
Można po niego sięgać po 4. roku życia w dawce jednej żelki dziennie, co odpowiada dziennej porcji kwasu mega-3.
GwiazdoSprytki to „Odkrycie Roku 2010”, które uzyskało pozytywną opinię Centrum Zdrowia Dziecka a także Laur Konsumenta.
Miesięczna porcja GwiazdoSprytek (30 kapsułek) to koszt około 23 zł.
Jedna kapsułka zawiera:
olej z ryb – 250,0 mg,
omega-3 – 175,0 mg,
DHA – 125,0 mg,
witamina C – 37,5 mg,
witamina A- 500 µg,
witamina D – 3,0 µg.

OmegaKinder syrop i kapsułki do żucia
Omega Kinder dostępny jest w postaci syropu oraz kapsułek do żucia o smaku pomarańczowy. Dzienna zalecana dawka to 2 żelki dziennie lub 2×5 ml syropu.
Koszt syropu -ok. 26 zł., żelek – 23 zł.

Syrop to preparat wykonany na bazie miodu, pozbawiony konserwantów i sztucznych barwników z dodatkiem wzmacniającego organizm kwasu foliowego.
OmegaKinder wpływa na poprawę koncentracji, ułatwia zapamiętywanie, funkcjonowanie mózgu i systemu nerwowego dziecka.
Może być stosowany powyżej 3. roku życia.
Po Omega Kinder powinny sięgnąć kobiety w ciąży, karmiące piersią a także dzieci od trzeciego roku życia.
10 ml syropu Omega Kinder, co odpowiada dziennej dawce zawiera:
białko <0,1 g
węglowodany – 9,7 g
kwasy tłuszczowe – 0,48 g
omega-3 – 2,288 g
witamina C – 30 mg (50% dziennego zapotrzebowania)
witamina E – 10 mg (100% dziennego zapotrzebowania)
witamina A – 400 µg (50% dziennego zapotrzebowania)
witamina D – 2,5 µg (50% dziennego zapotrzebowania)
kwas foliowy – 50 µg (25% dziennego zapotrzebowania)
witamina B12 – 0,7 µg (70% dziennego zapotrzebowania)

Kidabion
Kolejny produkt zawierający kwasy omega-3, który dostać można w aptece w postaci syropu oraz kapsułek do żucia. Wskazany do spożywania po ukończeniu trzeciego roku życia.

Dzienna dawka: 2x 5ml
Produkt wspomaga rozwój mózgu, układu nerwowego, poprawia pamięć a za sprawą witamin wpływa korzystnie na wzrost oraz rozwój dziecka.
Skład w 10 ml syropu:
olej rybi – 1400 mg,
kwasy omega-3 – 600 mg,
witamina A – 800 mcg,
witamina D – 5 mcg,
witamina E – 3 mg,
witamina C – 50 mg.
Decydując się na kapsułki do żucia należy podawać dziecku dwie sztuki dzienne.

Spożywanie ryb jest ważne ze względu na ich cenne właściwości. Jeśli jednak nasza pociecha nie wykazuje ochoty do ich jedzenia, nie naciskajmy. Zdecydujmy się na preparat zawierający kwasy omega-3 oraz zestaw cennych witamin, który zapewni im dietę wspomagającą rozwój fizyczny i intelektualny. Dając im dobry przykład z pewnością z czasem sięgną po ryby.
A jak wygląda sprawa spożywania ryb lub preparatów zawierających kwasy omega-3 w Waszej rodzinie?

Standardy postępowania w chorobach pozapiramidowych

Zasady ogólne:

  1. lekarz rodzinny może prowadzić leczenie w niepowikłanych przypadkach pod warunkiem okresowej kontroli u specjalisty, zaś w przypadku wystąpienia powikłań – dalsze leczenie przejmuje specjalista (najlepiej w Poradni Schorzeń Pozapiramidowych)

Choroba Parkinsona
1. Rozpoznanie

  • w każdym przypadku konieczne badanie neuroobrazowe (tomografia komputerowa lub rezonans magnetyczny) dla wykluczenia innej przyczyny objawów parkinsonowskich
  • w każdym przypadku konieczna ocena reakcji na lewodopę ("test lewodopowy")
  • wykluczenie innej przyczyny objawów (parkinsonizm pozapalny, toksyczny, polekowy)
  • zebranie wywiadu rodzinnego (parkinsonizm rodzinny)
  • rozpoznanie postawione przez lekarza rodzinnego MUSI być potwierdzone przez specjalistę

2. Początek leczenia

  • sposób postępowania ustala lekarz specjalista. Dalsze prowadzenie pod opieką lekarza rodzinnego z koniecznością okresowej kontroli u specjalisty (najlepiej w Poradni Schorzeń Pozapiramidowych) albo od początku w tej Poradni
  • u chorego bez wyraźnej przewagi drżenia – od początku lewodopa standardowa lub lewodopa o przedłużonym działaniu (ewentualnie przy bardzo niewielkim nasileniu objawów – selegilina)
  • u chorego z bardzo wyraźną przewagą drżenia – do rozważenia lek antycholinergiczny
  • dawka leku dopasowana indywidualnie do pacjenta (konieczna konsultacja ze specjalistą z Poradni Schorzeń Pozapiramidowych)
  • w niektórych przypadkach uzasadnione podawanie agonistów receptora dopaminergicznego jako uzupełnienie leczenia lewodopą. Bardziej racjonalne jest podawanie agonistów działających na obydwa podtypy receptora (D1 i D2) niż agonistów tylko receptora D2

3. Leczenie w okresie bez powikłań

  • stałe dopasowywanie dawki leku do aktualnego stanu klinicznego
  • okresowa kontrola funkcji wątroby (oznaczenie bilirubiny, transaminaz i fosfatazy alkalicznej)
  • okresowa kontrola ruchomości gałek ocznych (ze względu na możliwość nierozpoznania choroby Steele-Richardsona-Olszewskiego)

4. Pojawienie się powikłań
(ruchowych – fluktuacje, dyskinezy itp. czy psychotycznych)

  • dalsze leczenie przejmuje lekarz specjalista, najlepiej w Poradni Schorzeń Pozapiramidowych, przy współpracy z lekarzem rodzinnym
  • konieczne stałe dopasowywanie dawek leków, ewentualnie dodanie agonistów receptora dopaminergicznego. Bardziej racjonalne jest podawanie agonistów działających na obydwa podtypy receptora (D1 i D2) niż agonistów tylko receptora D2
  • okresowa kontrola funkcji wątroby (oznaczenie bilirubiny, transaminaz i fosfatazy alkalicznej)
  • w uzasadnionych przypadkach konieczna hospitalizacja w wysokospecjalistycznym oddziale neurologicznym (ewentualnie oddziale dziennym) dla oceny fluktuacji i ustalenia leczenia.

"Test lewodopowy"
Stopniowe zwiększanie dawki lewodopy aż do uzyskania poprawy klinicznej lub do osiągnięcia dawki 2000 mg lewodopy na dobę. Jeśli nie ma poprawy odstawić lewodopę w ciągu tygodnia. Brak poprawy przy dawce 2000 mg lewodopy i brak pogorszenia po odstawieniu lewodopy oznacza negatywny wynik testu lewodopowego.

Tiki
1. Rozpoznanie
(w każdym przypadku powinno być skonsultowane ze specjalistą)

  • wywiad rodzinny i okołoporodowy
  • badanie EEG
  • w przypadku wątpliwości – badanie neuroobrazowe

2. Leczenie

  • w każdym przypadku trudności w leczeniu konieczna konsultacja przez specjalistę
  • decyzja o leczeniu po rozważeniu "za i przeciw"
  • "łagodne" neuroleptyki – sulpiryd, risperidon, pimozyd w najmniejszej możliwej dawce
  • ewentualnie klonidyna
  • "elastyczne" podawanie leków ze stałym dopasowaniem dawki leków do aktualnej sytuacji klinicznej
  • w niektórych postaciach tików – toksyna botulinowa

Dystonia
Choroba rzadka, trudna w diagnostyce i leczeniu. Powinna być prowadzona od początku przez lekarza specjalistę, najlepiej w Poradni Schorzeń Pozapiramidowych

1. Rozpoznanie

  • w każdym przypadku konieczne badanie neuroobrazowe dla wykluczenia innej przyczyny dystonii (dystonia objawowa)
  • w każdym przypadku konieczne wykluczenie choroby Wilsona (lampa szczelinowa) i badanie poziomu mleczanów i pirogronianów (choroba Nyhan-Lesch)
  • w każdym przypadku badanie krwi na obecność akantocytów (neuroakantocytoza)
  • w każdym przypadku konieczna ocena reakcji na lewodopę ("test lewodopowy") dla ewentualnego rozpoznania dystonii reagującej na lewodopę
  • w każdym przypadku wywiad rodzinny

2. Leczenie

 

  • w dystonii uogólnionej ZAWSZE najpierw próba z lewodopą
  • przy braku reakcji na lewodopę – próby z neuroleptykami, antycholinergikami itp.
  • ewentualnie podawanie toksyny botulinowej
  • w dystonii ogniskowej ZAWSZE leczenie toksyną botulinową. W niektórych przypadkach konieczne podawanie toksyny pod kontrolą EMG

Drżenie samoistne
1. Rozpoznanie
(w każdym przypadku powinno być skonsultowane ze specjalistą)

 

  • wywiad rodzinny
  • ocena funkcji tarczycy, wykluczenie nadużywania środków pobudzających (kawa), ocena funkcji zewnątrzwydzielniczej trzustki (hipoglikemia)
  • w uzasadnionych przypadkach badanie neuroobrazowe

2. Leczenie

  • propranolol (po wykluczeniu przeciwwskazań) w dawce do 240 mg/dobę
  • primidon w dawce do 250 mg/dobę
  • w przypadku braku poprawy – konieczna konsultacja w Poradni Schorzeń Pozapiramidowych

Pląsawica
Grupa chorób bardzo trudnych w diagnostyce i leczeniu. Od początku powinny być prowadzone przez wykwalifikowanego specjalistę, najlepiej w Poradni Schorzeń Pozapiramidowych

1. Rozpoznanie

  • wywiad rodzinny
  • wywiad odnośnie stosowanych leków (pląsawica polekowa)
  • badanie neuroobrazujące
  • oznaczenie akantocytów we krwi obwodowej
  • badanie genetyczne
  • ocena funkcjonowania intelektualnego i emocjonalnego (badanie psychologiczne)
  • rodzinne poradnictwo genetyczne

2. Leczenie

 

  • neuroleptyki, antydepresanty
  • w późnych postaciach pląsawicy Huntingtona i w postaci Westphala – do rozważenia leczenie dopaminomimetyczne (lewodopa lub agonista receptora dopaminergicznego)

Rak szyjki macicy

Rak szyjki macicy jest II co do występowania nowotworem u kobiet i obserwuje się stały wzrost zapadalności i umieralności z powodu tego nowotworu. Wzrost umieralności spowodowany jest rozpoznaniem raka szyjki macicy w zaawansowanym stadium choroby o gorszym rokowaniu, uniemożliwiającym leczenie oszczędzające o złej prognozie co do przeżycia nawet po radykalnym postępowaniu operacyjnym.

Rak szyjki macicy jest to nowotwór, który łatwo wykryć i długo się rozwija. Wykrywa się go przy pomocy badania cytologicznego komórek pobranych z szyjki macicy.

Badanie cytologiczne jest podstawowym badaniem przesiewowym, tak więc czynny screening zmniejszyłby te niekorzystne dane statystyczne. Jest to badanie zupełnie niebolesne i niekłopotliwe do wykonania.

Ryzyko wystąpienia raka szyjki macicy jest tym mniejsze im więcej uwagi poświęcamy swojemu organizmowi.

Zapobieganie:

– Regularne przeprowadzanie badań cytologicznych (minimum raz w roku);

– Poddawanie się leczeniu w przypadku stwierdzenia nieprawidłowości (np. nadżerki części pochwowej szyjki macicy, stanów zapalnych pochwy i szyjki);

– Dbanie o higienę.

Wczesna postać raka szyjki macicy najczęściej przechodzi bezobjawowo, bez żadnych dolegliwości.

Postać zaawansowana stadium raka szyjki macicy objawia się: nieprawidłowym krwawienia z dróg rodnych , często po stosunku płciowym, bólami w dole brzucha, trudnościami z oddawaniem moczu i stolca lub ropnymi , cuchnącymi upławami.

Wykrycie raka szyjki macicy w wczesnym stadium (na podstawie badania cytologicznego, przed pojawieniem się dolegliwości) daje prawie 100% szansy na jego wyleczenie.

Dziecko a przedszkole

W życiu każdej rodziny przychodzi taki czas, w którym dziecko rozpoczyna swoją przygodę z przedszkolem. Kiedy jest na nie odpowiednia pora i jak odpowiednio przygotować się do tego kroku, który w wielu przypadkach jest trudny, zarówno dla dziecka, jak i rodzica?

Świetną alternatywą oswajającą dziecko z nową sytuacją jest uczestniczenie w zajęciach adaptacyjnych, na które decydują się rodzice dzieci, które nie mają kontaktu z rówieśnikami. Początkowo w zajęciach tych udział mogą brać rodzice, z czasem jednak ich aktywność maleje, by następnie pozostawiać dziecko pod opieką fachowców.
Obecność mamy może sprawiać, że dziecko będzie miało trudności adaptacyjne, dlatego wskazane jest, by nie pozostawać na zajęciach zbyt długo. Niestety, wiele mam uważa, że ich obecność jest potrzebna, podczas gdy ich pociechy świetnie się bawią.
Taki rodzaj zajęć jest nie tylko doskonałą możliwością na zabawy w grupie, ale także, co ważne, na rozwój na wielu płaszczyznach.
Uczestniczenie w zajęciach jest dla dziecka świetnym przygotowaniem dającym mu przedsmak tego, co może je spotkać w przedszkolu. Maluch uświadamia sobie tym samym, że czas spędzony bez najbliższych może być także ciekawą propozycją zapewniającą mu świetną zabawę.

Wielu rodziców decyduje się na zapisanie swojego malucha do przedszkola bez wcześniejszego uczestniczenia w zajęciach adaptacyjnych. Skutki są różne, tak jak różne są dzieci. Jedne, te bardziej przyzwyczajone do przebywania poza domem w towarzystwie opiekunek szybciej adaptują się w przedszkolnych warunkach, choć i one mogą przeżywać nową sytuację.
Z racji jednak tego, iż przedszkole daje wiele możliwości rozwojowych, warto zastanowić się czy nie jest ono dobrym propozycją dla naszego malucha.

Przed zapisaniem dziecka do przedszkola warto przyjrzeć się jego umiejętnościom, które są zdolnościami zalecanymi dla każdego przedszkolaka.
Jako że nasze dziecko nie będzie jedynym w grupie warto, aby potrafiło samodzielnie jeść. I choć opiekunki pomagają, znacznie lepiej, jeśli maluch potrafi samodzielnie zaspokoić swój głód jedząc.
Samodzielność wskazana jest także podczas wyjścia do toalety. Pierwsze tygodnie, będące dla wielu przedszkolaków stresujące, mogą spowodować wpadki, dlatego warto pamiętać o zapakowaniu dziecku bielizny na zmianę.
Przypomnijmy również o zasadach higieny wpajając dziecku, że po skorzystaniu z toalety należy dokładnie umyć rączki.
Równie pożądaną umiejętnością jest ubieranie się. I choć początkowo dziecko może mieć trudność z zapięciem zamka czy guzików, warto aby wykazywało chęć nauczenia się a nie czekało na to, aż ktoś zrobi coś za nie.
Przedszkole to miejsce, gdzie dziecko uczy się tego, że nie jest samo, wobec czego oprócz samodzielności musi uczyć się dzielenia z innymi oraz zabawy w grupie. Tego większość dzieci rozpoczynających edukację przedszkolną nie zna, bowiem często wychowuje się bez konieczności dzielenia się z innymi. W przypadku jedynaków warto dlatego dawać dziecku możliwość uczestniczenia w zabawach z innymi dziećmi wychodząc na plac czy salę zabaw.
Dziecko powinno nauczyć się także zrozumiale dla innych wyrażać swoje potrzeby. Wiele przedszkolaków nie wyraża się jeszcze dokładnie i wyraźnie, dlatego warto dużo z dzieckiem rozmawiać, co ważne, nie spieszczać wyrazów, lecz mówić tak, jak do osoby dorosłej.

Przed zapisaniem dziecka do przedszkola warto mówić o nim, jako o miejscu świetnej zabawy w grupie rówieśników. Warto tak zorganizować czas, aby dziecko miało możliwość poznania placu zabaw, na które po zapisaniu do przedszkola będzie wychodziło z grupą. Zaleca się także czytanie książeczek, w których akcja rozgrywa się w przedszkolu. Wskazane jest mówić o tym, co się tam dzieje, dlatego warto aby dziecko mogło usłyszeć to od innych dzieci do niego uczęszczających.
Wiele przedszkoli na swoje strony internetowe a tam ciekawe galerie przedstawiające zabawy, zajęcia plastyczne, wycieczki. To z pewnością zafascynuje niejedno dziecko.

Kiedy nasza pociecha zostanie zapisana do przedszkola ważna jest nasza postawa. Nawet jeśli się stresujemy i niepokoimy,co jest naturalne, dziecko nie może tego wyczuć. Nasz niepokój przenieść może się na nie a to nie wróży niczego dobrego. Zostawiając je w grupie ważne jest zatem, abyśmy pożegnali się pogodnie zapowiadając, że przyjdziemy po nie tuż po obiedzie czy po drzemce.
Dziecko nie powinno słyszeć naszych obaw związanych z pójściem do przedszkola, nie możemy go także przedszkolem straszyć, ani wpajać, że tylko w towarzystwie rodziców może bawić się świetnie.

Join the discussion